Nobody said it was easy…

Dag tien zit er op. 231km, veel blaren en pijnlijke scheenbenen. Het is 16.15u en ik zit op een terras van een plaatselijke kroeg in Caldas da Reis. Zo’n kroeg waarbij de eigenaresse samen met vier stamgasten buiten aan het kaarten is. En waar een gele parkiet in zijn/haar kooi boven op de sigarettenautomaat staat. Ik durf de rekening niet te vragen, bang dat ik haar stoor. Ze heeft namelijk het hoogste woord. Het zonnetje schijnt nog lekker, dus ik blijf voorlopig maar zitten.

Arie Kanarie op de sigaretten automaat

Nog zo’n 45km te gaan in twee dagen. Ik probeer ’s ochtends zoveel mogelijk km’s te maken, zodat ik ’s middags in de rust kan. Gisteren was ik om 13.15u ‘binnen’ met 20,7km. Vandaag een uur later met 23,9 km. Met name de laatste paar dagen schijnt het zonnetje heerlijk, dus uitrusten op het terras is absoluut geen probleem voor mij. Ik heb dit jaar tenslotte nog wat zonuurtjes in te halen.

De eigenbedachte kustroute

‘Nobody said it was easy’, zingt de zanger van Coldplay. Dat klopt als een bus. Niks meer aan toe te voegen. Net zoals met liefdesverdriet lijkt het tijdens de Camino ook alsof elk liedje over jou gaat. Mika zingt ‘relax…take it eeeaaasssyyy’ en ik besluit om een pauze te nemen.  ’s Avonds in mijn stapelbed glimlach ik wanneer Jason Mraz mij toefluistert: ‘you f*cking did it, you f*cking did it. You’re a-w-e-s-o-m-e’, wanneer ik de snurkers in onze slaapzaal probeer te negeren met mijn muziek.

2 minuten voordat ik mijn albergue zal bereiken

Dag zeven gaat als een tierelier. Genoeg vertrouwen om de kustroute te nemen, waarvan ik weet dat deze niet met gele pijlen aangegeven zal worden. Enigszins in verwarring volg ik wel een tijdje groene pijlen. Pijlen zijn pijlen toch? Maar groen wil dat ik de dorpen in ga, ik wil langs de kust blijven lopen. Dus dikke doei pijlen, ik volg de zee. Dit gaat een lange tijd goed. Totdat ik moe word rond de 16km. Ik plof neer op een bankje in een stadje, ik ben er bijna. Of niet? Mijn gps weet niet meer waar ik ben, laat staan dat ik het zelf weet. Ik sluit mijn ogen even op het bankje. In combinatie met mijn ietwat vettige haren en mijn rugzak, komt er een oudere man bezorgd naar mij toe lopen. Of ik een slaapplek nodig heb? Oops, ik laat een zwerversindruk achter. Vandaag toch echt mijn haren goed gaan wassen. 

Eén van de vele plaatjes die ik onderweg tegen kom

Ik heb pijn en heb geen zin meer. Ik besluit om mijn grote vriend Google Maps in te schakelen. Mr. Google heeft altijd gelijk en dat mag best een beetje geld kosten. Tegelijkertijd krijg ik bemoedigende berichtjes en leuke reacties op mijn blog binnen. Kijk, dat helpt. Ik neem een paracetamol en zet Julia & Angus Stone op voor een extra zweefeffect. Ik ben sneller dan mr.Google en die zegt dat ik binnen een uur bij mijn hotel ben. Drie kwartier later heb ik al zwevend gewonnen van Mr.Google.

Vanuit Vigo weer het ‘gele-pijlen-pad’ vinden

Dag acht begint met een vertraging. Ik ben in Vigo, een redelijk grote stad. Omdat er geen albergues zijn, heb ik een hotelkamer geboekt. Een kleintje met (eindelijk) een eigen badkamer(tje). Daar maak ik ’s nachts gretig gebruik van, zo gretig dat ik onbewust en onwetend de buis van mijn wc verschoven heb. Met als resultaat waterschade. De onderbuurvrouw was wakker geworden van het water en ’s ochtends blijkt dat ook mijn kleren zeiknat zijn. Binnen een uur kan het gewassen en gedroogd worden, zegt de meneer. Prima, blijf ik nog ff chillen op bed. Een uur werd inmiddels 2,5u.  Ik ben toch maar even gaan informeren. Al met al pas na 13u op pad. Niet erg, de afstand zou kort zijn. Om 17u en 17,5 km verder ben ik in Redondela. Waar de Camino da Costa de Camino Central ontmoet. Een stukje drukker dus, maar ook wel weer gezellig.

Aan de rand van stad(je) Pontevedra

Wat minder gezellig is, is de pijn die ik ervaar. Ik heb inmiddels twee braces aangeschaft, zit aan de naproxem en paracetamol en smeer ’s avonds een diclofenac-cremepje. Heuveltje op is zwaar, maar niet erg. Heuveltje af is niet leuk en pijnlijk. Gelukkig lijken de wegen nu een stuk beter en hé, ik ben er bijna!

Mijn arme voetjes ingetaped

Dacht ik…tot twee dagen terug dacht ik werkelijk dat ik zaterdag zou eindigen in Santiago de Compostela. Dit wordt dus zondag. Ik kan simpelweg niet tellen. Het is ook geen 250km, maar 25km meer. Dat maakt die extra dag best logisch, alleen denk ik niet altijd meer logisch na.

Zonsopgang Pontevedra

De route blijft mooi, hoewel ik een lichtelijke heimwee naar de zee ontwikkel. Zo ruig, maar ook zo kalm als hij kan zijn. De dorpjes, die hogerop erom heen gebouwd zijn, zijn  prachtig en hebben een mooi uitzicht. Rustige dorpjes, waarbij ik mij vaak een indringer voel met mijn roze rugzak. Menig hondenkoor heb ik aangezet tot blaffen.

Eén van de uitzichten op het water vanaf de dorpjes

Deze reis is goed. Is leuk. Is leerzaam. Vanaf Spanje loop ik alleen en dat bevalt prima. ’s Avonds zoek ik al dan niet gezelschap op. Het is leuk om niet alleen een fles wijn te delen, maar ook ervaringen. Verhalen van anderen te horen en daar weer van te leren. Hoe leuk is het om uit eten te gaan met mensen die je net hebt ontmoet. Erg leuk en die spontaniteit is hetgeen wat reizen interessant maakt. De ‘onvoorspelbare-alles-mag-en-niks-moet’-mentaliteit. Zo heeft ieder zijn verhaal en zo doet ieder zijn eigen camino. Of zoals de Avicii zingt: ‘heeeeey brother, there’s an endless road to rediscover’.

Brug bij Caldas da Reis

Morgen probeer ik tegen de 30km te gaan lopen. Zolang mijn voeten dit toelaten. Zo kan ik zondag al in de ochtend in Santiago zijn en bedenken wat mijn volgende stap zal zijn. Ik wilde nog naar ‘het einde van de wereld’ lopen, Finisterre, zo’n 100km verderop. Maar dat ga ik niet trekken. Misschien dat ik de bus neem. We zien wel. Elke dag kan weer anders zijn. Dat heb ik onderweg inmiddels wel geleerd.

En we gaan naar weer door

Ik ga slapen. Ik heb inmiddels een gezellige avond achter de rug met een Duitser en een Canadees. Morgen probeer ik vroeg te starten, dus ik hoop op geen gesnurk vannacht.
Fijn weekend allemaal!

Liefs Janny

De goed heiligman van de Camino
Klompjes die ik gekregen heb van een Tsjechische mede-pelgrim en achter gelaten heb bij een standbeeld
Ik loop vandaag voor het eerst door de wijngaarden

Pelgrimeren is leren…

‘Dit is echt stom. Heel stom. Wat een belachelijk idee ben ik nu aan het uitvoeren. Waarom doe ik dit?’. Deze gedachten schieten door mijn hoofd als ik samen met een oud rochelend mannetje bij de laatste halte van Matosinhos vanuit Porto uitstap. Dit zou een glanzende start van een spirituele tocht moeten zijn. Ik kijk om mij heen en zie helemaal niemand. Shit, vanaf wanneer beginnen die gele pijlen je de weg te wijzen? Geen Wi-Fi en niemand om de weg te vragen. Mijn laatste hoop is mijn offline maps-app. Nog nooit gebruikt, maar yes..het werkt. 

Met een onzekere glimlach probeer ik mijn ‘start-moment’ vast te leggen

Na een tijdje door het stadje gelopen te hebben, zie ik de kust. Prachtig, zo mooi! En nog even later zie ik de boardwalk..dit moet niet zo moeilijk zijn. Gewoon lopen en verrek..daar is het eerste Camino teken al en nog een keer verrek, ik zie de eerste gele pijl. Ik huppel nog net niet, maar ik denk dat dit mijn glanzende start-moment is.

Mijn eerste herkenningspunt

Ik glimlach wanneer een oud mannetje mij een ‘buen camino’ wenst. Lekker hoor, ik ben op weg en het lijkt erop dat ik mijn eerste stop ga halen. De zee ruist en ik proef het zout op mijn lippen. Wat een mooie aangelegde route op de boardwalks. Ik blijf maar lopen. En lopen. Ik vergeet dat ik trek heb, totdat ik duizelig begin te worden. Ik bestel een omelet met ham en kaas en ga weer verder. 

Eindeloze boardwalks

Na ongeveer 16km neem ik nog een kleine pauze. Het euforische gevoel neemt langzaam af. Ik begin moe te worden en bedenk me dat 250km wandelen toch wel een eind zal zijn. Ik zet een muziekje op en dat helpt. Na bijna 23km te hebben gelopen, ben ik bij mijn Albergue. Daar ontmoet ik gepensioneerde Franz uit Oostenrijk en na een douche gaan we bier drinken en een pelgrimsmenu nuttigen. Dag 1 overleefd, halleluja.

Een samenvatting van dag één in beeld

Dag 2 loop ik op met Franz. Die heeft een eerdere Camino gelopen en dat voelt toch net iets vertrouwder. We gaan lekker, verdwalen maar één keer in een stadje maar we gaan vrolijk door. Het is een lange tocht, 28km in totaal. We eindigen in een albergue gerund door het Rode Kruis. Gratis. Of een donatie, dat mag ook. Er komen nog twee andere meiden aan en samen nuttigen we Port en vieze wijn met chips en kaas. 

Dag drie. Ik kijk er naar uit, een relatief korte afstand vergeleken met de 28km van gisteren. Maar oef, wat is die zwaar. De km’s lijken niet op te schieten. Ik kan mij eigenlijk niet veel meer heugen van die tocht. Oja, een prachtige stenen brug over een wijde rivier en mooie dorpjes. Zelfs een stel koeien die over een muur op ons neer kijken. Het is ff zoeken naar de Albergue, maar die is uiteindelijk gevonden. Gerund door de kerk en zo ziet het er ook uit. Ik slaap op de meest bijzondere plekken, geweldige ervaring.

De koeien boven onze wegwijzer

Dag 4 is ondanks zijn afstand van 29,5km een geweldige dag. Ik zeg elke dag dat de route mooier wordt, maar dat is werkelijk zo. Het is de laatste dag in Portugal. Morgen met de boot over. De afgelopen drie dagen heb ik met Franz gelopen. Het wordt tijd om alleen verder te gaan. Er is geen ik-tijd want overdag wandelen we en ’s avonds is het sociaal doen met mede pelgrims. Heel vervelend allemaal die rode wijn en dat bier, dat moet ff anders. Overdag dan, ’s avonds socializen met andere pelgrims is best leuk.

Laatste dag in Portugal

Dag vijf begint met de oversteek naar Spanje. Ik ben een uur te vroeg, dus eerst maar een ontbijtje bij elkaar scharrelen. De boottocht is leuk, en dat voor een euro. Portugal ís leuk, want je kunt er heel veel met een euro. Om tien uur is de oversteek. Wat ik even was vergeten was het uur tijdsverschil. Een uur later gestart plus een uur vooruit in de tijd maakt dat het al inmiddels 11uur is, voordat de camino begint. En dan doen we ook nog een kleine (maar prachtige) detour. 

De oversteek van Portugal naar Spanje

Ik besluit om mij af te zonderen, zodat ik mijn pad weer alleen kan vervolgen. Het is een prachtig pad. Ik blijf foto’s maken. Maar het schiet niet op, de km’s gaan langzaam en ik raak gefrustreerd. De hoop mooie plaatjes maken het deels goed, maar ik ben in een constant gevecht met mijzelf. Mijn voeten zijn inmiddels vergezeld met blaren en ik heb een constant branderig gevoel. Ik voel het vocht in mijn enkel ophopen en ik weet dat ik nu rustig aan moet gaan doen. Als klap op de vuurpijl loop ik zo’n 300 meter in dicht struikgewas mét doorns. Ik ben er ff klaar mee. Maar tegelijkertijd kan ik niet genoeg krijgen van de fantastische omgeving waar ik mezelf in bevind. Na 27km vind ik mijn albergue om half zes. Ik ben de eerste en dat is lekker. Na een uur volgen de twee Amerikanen en die avond zitten we met acht man in het restaurant ernaast te eten en te drinken. Het leven is weer goed.

Samenvatting in beeld dag vijf

Vandaag is rustdag. Ik heb uiteindelijk 17,5 km gelopen, mijn voeten zijn iets minder opgezwollen en de zon heeft de hele dag geschenen. Na 10u vertrokken, relatief veel pauzes genomen en kunnen genieten van de route. Half drie de eindbestemming bereikt met bier en een dikke hamburger. Heerlijke dag!

Is de grootste hamburger die ik ooit gegeten heb

Het lijkt op een klooster waar we slapen. Ik heb voor het eerst een eigen (vrome) kamer. Gemeenschappelijke badruimte mét ligbad. Samen met mede-pelgrim Tracy lekkere kokosbadolie gekocht. Ik ga zo lekker met een wijntje keihard chillen. Deze ‘rustdag’ komt precies op tijd.


Samenvatting dag zes in beeld

Ik ga het bad vol laten lopen. Loopt er eens iets anders dan ikzelf. Morgen dag 7, komt u maar door. Ik hoop zaterdag Santiago de Compostela te bereiken. Maar ik bekijk het dag per dag. En dat is best een lekker gevoel.

Tot later lieve mensen.

Liefs Janny

 

Hello goodbye

Dit keer zit ik in de trein richtig Amsterdam. Waren er niet twee mensen op station Grou geweest die me wezen op het feit dat ik op het verkeerde perron stond, dan was ik in Leeuwarden geëindigd. Waar ik vanochtend nog vandaan kwam. Komt het ooit goed met mijn richtingsgevoel?

Hoe kan ik nou weten waar het noorden is?

Twee weken geleden kwam het moment dat het afscheid daar was. Ik bleef nog lang in de ontkenningsfase. Mijn tas was pas op het allerlaatste moment ingepakt. Zo laat, dat ik eigenlijk gelijk de über moest bestellen om richting het vliegveld te gaan. Ook goed, want zo hoefde ik niet al te lang stil te staan bij wat ik zou gaan verlaten.

Deze monopolie-kaart kreeg ik in mijn handen gedrukt..op weg naar het vliegveld van J’burg

De hele dag heb ik het programma afgedraaid, zoals een normale dag. Wat anders was, was dat veel kinderen de hele dag met foto’s van zichzelf rondliepen. Die had ik uitgedeeld en het was erg leuk om te zien hoe deze foto’s aan iedereen geshowd werden. Ook zijn er wat snackpakketjes door mij uitgedeeld, de ballonnen waren één groot feest.
Op het moment dat ik naar de muziekles zou gaan, met nog een appel in de hand, voelde ik dat twee handen mijn ogen bedekten. ‘Janny, you should come’, was het antwoord toen ik vroeg wat er aan de hand was. Toen ik weer mocht kijken, zat de gehele leisure room vol met alle kinderen, tieners, moeders en caregivers. Ietwat opgelaten ging ik maar tussen de menigte zitten. Dit duurde een kwartier en daar kwam onze directrice aan. Of ik even naar voren wilde komen. Die verrekte appel had ik nog steeds in mijn hand. Inmiddels half opgegeten, dat dan weer wel. En daar kwam de speech van Gail. Speeches zijn leuk als het over anderen gaan en ongemakkelijk als je zelf in het middelpunt van de belangstelling staat. Maar goed, ik heb het overleefd. Er werd prachtig voor mij gezongen door iedereen, hoe bijzonder. En daar sta je dan met je appel, beetje sprakeloos te zijn. En je best te doen om geen traan te laten, want: ‘wie huilt, komt niet meer terug’.

De toespraak mét appel in de hand

Ontelbaar veel knuffels heb ik mogen ontvangen, ik viel bijna om. Ja, dat heb je als je nog steeds die appel in je hand hebt, allerlei kinderen om je heen hangen en je een drie jarig kind in je armen gedrukt wordt. In een roes mijn spullen gepakt, mijn laatste maaltijd genuttigd, laatste ronde door het huis gemaakt en hup, in die über. Sommigen kwamen nog rennend naar het hek voor een laatste knuffel. Lief.

Knuffelaanval

En zo land je de volgende ochtend op Schiphol. Een nachtvlucht, leuk omdat je makkelijker gaat slapen. Niet leuk, omdat het net leek alsof Nkosi’s Haven één grote droom leek. Met alleen een nacht verschil sta je weer in een compleet andere wereld. Ik realiseer me nu dan ook hoe bijzonder mijn tijd daar was en ben (wederom) weer dankbaar wat mij gegeven is.

Altijd fijn om weer thuis te komen

Bij het checken van mijn rekening, bleek er nog meer donaties te zijn gedaan. Fantastisch natuurlijk, dus er werd nog een ritje naar de shoppingmall geregeld. Met name de jongens zullen blij zijn met de nieuw aangeschafte voetballen en een basketbal. Het overige geld is bij de rest gevoegd en er was al flink van geshopt. Niks anders dan lof voor iedereen die gedoneerd heeft. Hoeveel ‘thank you’s’ ik heb mogen ontvangen, is ontelbaar.

Zondagmiddag in Soweto

In mijn laatste weekenden zijn we nog naar de bierbrouwerij geweest, hebben we (kleine) feestjes gevierd, geshopt in een nog grotere shoppingmall (I know, zou ik niet meer doen) en een weekendje in Soweto doorgebracht. Één van de grootste en bekendste sloppenwijk vlakbij Johannesburg, waar Mandela ook zijn huis had staan. Het is daar lang niet altijd rozengeur en maneschijn, maar ik houd wel van de ‘vibe’ die daar hangt. Het was in ieder geval een fijne laatste weekend.

Gaan met die banaan

En nu weer terug. Maar niet helemaal, een klein beetje. Vandaag spreek ik af met Bonaire-vrienden in Amsterdam en morgen vlieg ik naar Porto. Een lang gekoesterde droom/bucketlistdingetje ga ik deels waarmaken. Ik ga de welbekende Camino de Santiago wandelen vanuit Portugal naar Spanje. Ik, die al aan de verkeerde kant van het perron sta, zal in mijn uppie zo’n 250 km lopen. Zolang het water maar aan mijn linkerkant is, werd mij verteld. Dat kan ik onthouden. Ik laat het gebeuren en ik heb er zin in!

Vanochtend bij station Grou

Tot een volgende keer!

Liefs Janny

Zij blij, wij blij

“Jannyyyyyyy….Jaaaaaannnnyyyyyy…!”. Ik glimlach, terwijl ik mijn haren uitspoel onder de douche. Tshepo staat aan de deur en is blijkbaar opgewonden. Hij is niet de eerste. Naledi klopte al eerder aan de deur, ik zag haar nog net weglopen. Tshepo is een aanhouder, tien minuten later hoor ik hem wederom mijn naam roepen. Dit keer probeert hij het ook bij mijn collega Till.           Vandaag mogen ze met de nieuwe laptops huiswerk maken en daar hebben ze zin in. Om vijf voor negen staan Tshepo en Naledi alletwee voor de deur. Ja, het is nu echt tijd. We kunnen met ons huiswerkles beginnen.

Geconcentreerd aan het werk

Tshepo kiest de blauwe, Naledi de roze.   ‘Is this one mine?’, vraagt Naledi. ‘No, it’s everybody’s, but you can use it too’, is het antwoord. Tweeëneenhalf uur lang zijn ze geconcentreerd aan het werk. Spellingsoefeningen, rekensommen, behendigheidsspelletjes. Ik heb ze zelden zo stil aan het werk gezien. Amanda is ondertussen ook aangeschoven. Ze maakt kennis met het alfabet en leert cijfers herkennen. Wat een leuke aanvulling op onze dagelijkse huiswerk-lessen in de ochtenden. Ze zijn gemotiveerd en worden spelenderwijs uitgedaagd tot het maken van sommen en woorden.

Wat zijn ze blij met hun laptops

Waarom ik dit zo uitgebreid omschrijf? Omdat dit de eerste aankopen zijn geweest die wij gedaan hebben met het sponsorgeld. Eerder deze week hebben we maskers gemaakt met nieuw aangeschafte knutselmaterialen en hebben wij hun hersenen laten kraken met vier-op-een-rij en Uno.         Sommen werden netjes opgeschreven in ‘echte’ werkboeken, nadat ze eerst uitgewerkt waren op whiteboards. Teksten over olifanten en zebra’s werden overgeschreven van de whiteboards in hetzelfde werkboek. We hebben een topweek gehad qua huiswerk met de kinderen in de ochtenden. Zij blij, wij blij.

Masker-resultaat

We hebben vier nieuwe kinderen erbij gekregen, die allemaal niet naar school gaan. Ook onze jongste bewoner van bijna twee werd bij deze groep gevoegd. Dit vergde enige organisatie, maar het loopt goed nu. De drie jongsten van bijna twee, drie en vier in een groep, de drie meiden aan één tafel en de twee jongens aan de andere tafel. De nieuwe aangeschafte spullen bieden uitkomst doordat het de kinderen aanmoedigt om nog meer hun best te doen. En de jongsten zijn super grappig om mee te spelen.

Quote Nelson Mandela in onze library

Er is in totaal €1150,- gedoneerd aan Nkosi’s Haven, waar ook mijn eigen aandeel bij zit. Boven verwachting en ik ben overrompeld door dit grote bedrag. Ik had even een stressmomentje toen er een aantal dozen vol met (dezelfde) schoenen en sandalen werden ontdekt in één van de bergingen. ‘Wat moet ik nu gaan doen met al dit geld?’, schoot er door mijn hoofd.

Aankomst Nkosi’s Haven

Terwijl de meeste kinderen en moeders voorzien werden van nieuwe schoenen en sandalen, zijn wij rond de tafel gegaan met de coördinator en directrice. Wederom toonden zijn hun dankbaarheid en spraken zij hun waardering uit. Besloten werd om de laptops aan te schaffen plus aanvullend school,- en knutselmateriaal. Het overige geld zal alsnog besteedt worden aan o.a. pyjama’s, beha’s, tops, ondergoed, (tweedehands) schooluniformen en beddengoed. Hier is altijd vraag naar en ik kan jullie verzekeren dat dit een goede investering is.

Muurschildering Nkosi’s Haven

In de shoppingmall waar wij de schoolspullen gingen aanschaffen, hebben we nog een impulsaankoop gedaan: een simpele, maar mooie witte radio voor onze ‘wasvrouw’. Zij werkt van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds een slag in de rondte om alle was weg te werken. Ik merkte op dat het, naast het geluid van de wasmachines, wel erg stil was. Of ze niet van muziek hield? Jawel! Maar haar telefoon had geen radiofunctie. De blik op haar gezicht was onbetaalbaar, toen wij haar de radio overhandigde. De radio werd gelijk in gebruik genomen en er werd een klein dansje gedaan. Wat geeft geven toch een fantastisch gevoel.

De verschillende muurtekeningen van Nkosi’s Haven

Mijn laatste twee weken zijn ingegaan. Een heel bizar idee, het komt te vroeg. Ik weet niet of ik al klaar ben om mijn dagelijkse portie knuffels te missen. Het geklop aan onze deur en het verliezen van memorie van onze fanatieke kinderen. Het oplossen van rekensommen ’s middags tijdens de huiswerkbegeleiding en zelfs het getetter van de dagelijkse muziekles die ik begeleid. Zelfs de pap met bonen en al helemaal de boerenworst. 

Foto van Nkosi’s Haven vanaf muzieklokaal

Inmiddels ben ik mijn mini bucketlist aan het afwerken in de weekenden. Kaapstap en de Gardenroute heb ik al moeten skippen wegens tijdgebrek. Goede reden om terug te keren. Dat dan weer wel.

Krugerpark

Het Krugerpark en de panorama route waren fantastisch. Om de dieren in hun eigen leefomgeving te aanschouwen was werkelijk een hoogtepunt. Zelfs leeuwen en krokodillen kunnen spotten. De vele nijlpaarden die aan het chillen waren en de zebra’s waren fascinerend om te aanschouwen. De olifant was van dichtbij toch best groot en de giraffes liepen wonderbaarlijk sierlijk door de struiken. De pumba’s, impala’s, bavianen, buffels en de vogels maakten het decor helemaal af. Ook de ‘scenic route’ was adembenemend, het filmpje kunnen jullie in het vorige bericht bekijken.

Panorama-route met o.a. Blyde River Canyon

Twee weken geleden heb ik het apartheidsmuseum bezocht. Zeker een aanrader als je Johannesburg aan doet. Wát een museum en wat komt de informatie binnen. Eerder was ik al onder de indruk van Constitutional Hill, de oude gevangenis waar o.a. Nelson Mandela, zijn vrouw Winnie en Ghandi gevangen hebben gezeten. Dit bezoek greep me echter nog meer naar de keel. Gelukkig zijn we vele stappen verder, maar we zijn er nog niet.

Ik werd bij aankomst als nie-blanke bestempeld

Vanaf mijn eerste dag hier in Johannesburg zie ik vanaf de weg een groot reuzenrad. Dit behoort tot een pretpark, wat bezocht moest worden natuurlijk. Niet zo natuurlijk, maar onze negentienjarige collega wilde graag. Ik dacht dat ik achtbanen had afschaft in mijn leven. Niet dus en stiekem was het best leuk. Het geluk was met ons, we kregen telkens de ‘frontseat’ toegewezen. Ik heb dus het maximale uit ons bezoek gehaald…ik kan er weer zestien jaar tegenaan. Ahum.

Moed indrinken bij Gold Reef City Park

Morgen staat de bierbrouwerij op de agenda en vanaf dan laat ik de planning los. Ik zie er tegenop om mijn koffer te pakken, ik weet dat het niet gaat passen. Er kan hier namelijk erg leuk (en relatief goedkoop) geshopt worden. Na drie jaar geen shopmogelijkheden te hebben gehad op Bonaire, is zo’n grote shoppingmall erg verleidelijk. Ik ga mijn handen op mijn rug binden, enige mogelijkheid om mezelf te beheersen.

Sunset vanaf onze ‘buiten-library’

Fijn weekend iedereen en waarschijnlijk tot heel snel. Als je me af en toe zielig ziet kijken, geef me dan een knuffel. Grote kans dat ik die dan mis namelijk.

Liefs Janny

Hieronder een kleine impressie van mijn ervaring in het Krugerpark.                Music: Vusi Mahlasela – Kuyobanjani N. 

Hallo wereld

Ik ken jou, wereld. Of tenminste, ik denk jou te kennen. Ik zie je voorbij komen op de televisie. Dagelijks laat jij je mooiste kant zien op Instagram. Je deelt jouw nieuws via Facebook. Wereld, jij hebt mooie verhalen te vertellen. Je maakt mij daar blij mee. Je zorgt daardoor dat ik je nog beter wil leren kennen. Dat ik jouw mooiste plekjes wil ontdekken. Je geeft mij vrijheid, een gevoel dat grenzeloos is. Geen lijnen, geen muren. Open vlaktes, open blikken. Ik wil van jou leren wereld, ik wil naar je luisteren. Om mijzelf een beter persoon te laten worden, om te kunnen groeien. Om jouw zuurstof tot mij te nemen. Dezelfde lucht in te ademen die de bomen groen laten worden. Die de bergen groot doen lijken en de valleien vruchtbaar maakt.

Blyde river canyon, Mpumalanga’s panorama-route

Het maakt dat jouw water, zichtbaar in verschillende vormen, mijn dorst lest. Door mij te laten proeven, te laten voelen en te laten ervaren. Jouw water biedt mij geen weerstand. Mijn vingers glijden er door heen. Golfjes kabbelen rustig voort. Het geeft mij een voorstelling hoe jij voor vele levens zorgt. Je schudt ze soms wakker met je stormen. Stormen die nodig zijn om te voeden, je bomen en je planten en jouw dieren.

Kliprivier Nature Reserve Johannesburg

Jouw mensen worden ook gevoed en gesterkt, wanneer zij een storm ervaren. Daarmee laat je zien dat het draait om de kleine dingen. De kleine dingen die jij weggeeft en waar jij niks voor terug vraagt. De liefde voor elkaar, de waardering voor jouw bloemen, de geboorte van mensen en dieren, het getsjilp door de vogels dat als muziek op de achtergrond afspeelt. De verbintenis tussen mens en dier, dat maakt dat we voor elkaar zorgen. Ja wereld, dat is voor mij perfectie. Zo mooi kun je zijn, met jouw liefde en jouw uitstraling. De kracht waarmee je een glimlach op iemands gezicht tovert.

Knutselmiddag @ Nkosi’s Haven

Daarom hou ik van je, wereld en daarom wil ik je nog beter leren kennen. Je bent uniek met ontelbare karakters, die zich vaak niet laten sturen. Sta mij toe om je te bereiken. Je te voelen en te ervaren. Om te verbinden. Ik weet hoe mooi je kunt zijn met heel je diversiteit.

God’s window, Graskop Panorama-route

Laat mij dat toe. Ik zou je graag willen tentoonstellen. Jouw mooie wereld. Jouw mooie mensen. Ik wil angst weghalen en (h)erkenning terug geven. Ik wil dat de mensen elkaar leren kennen, dat ze elkaar leren begrijpen. Ik wil grenzen overbruggen, boosheid ombuigen en liefde teruggeven. De wereld mooier maken. Een veilige haven creëren voor iedereen. Een plek waar eenieder welkom is, ongeacht afkomst en religie.

Broederschap @ Krugerpark

Ik wil dat we elkaar respecteren en dat we van elkaar leren. Want volgens mij wereld, maak jij geen onderscheid. Volgens mij wil jij ook dat iedereen gebruik maakt van jouw mogelijkheden. Daar doe jij niet zo moeilijk over. Jij weet dat liefde en geborgenheid voorop staat. Zonder dat gegeven valt de veiligheid weg. En laat veiligheid nou net hetgeen zijn, waardoor men groeit. Waardoor men een beter mens en dier kan worden.

Geborgenheid. Een muurschildering in Maboneng, Johannesburg

Ik weet nog niet hoe, wereld. Maar ik ga mijn best doen. Dat beloof ik bij deze. Wij zijn hier niet om te haten, wereld. We zijn hier om lief te hebben en om voor elkaar te zorgen. Ik wil verbinden en ik ga op zoek naar een manier waarop mij dit gaat lukken. Ik ga een plan bedenken en dan kom ik bij je terug, ok? Oh, en wereld? Ja, het mag. Je mag me naïef noemen, dat vind ik niet erg. Ik ben liever naïef dan verbitterd. Ik houd liever hoop, hoop op een mooie toekomst voor ons allen. Voor iedereen.
Tot snel.

Liefs Janny

Clip: Panorama-route Mpulanga, all rights reserved.

Music: Mahlathini & The Mahotella Que, album Putumayo Presents South African Legends

Magisch denken

‘Als je denkt dat er plek is, dan is er plek’, is een mantra die ik van een lieve vriendin op Bonaire heb geleerd. Ze doelt hier op een parkeerplaats. Het helpt echt. Vuistregel is wel dat je er daadwerkelijk in moet geloven en dat je niet gelijk opgeeft (rijd een aantal rondjes, heb geduld). Twijfels of een slecht humeur verbreekt dit magisch denken. Inmiddels pas ik deze mantra op bijna alles toe: ‘Als je denkt dat je de bingo wint, dan win je de bingo’, ‘Als je denkt dat je dolfijnen ziet, dan zie je dolfijnen’, ‘Als je denkt dat je favoriete chips in de aanbieding is, dan zijn ze in de aanbieding’. Het levert best wel een aantal geluksmomentjes op en teleurstellende resultaten zijn geheel aan jezelf te wijten. Je had weer eens een pesthumeur of het glas was halfleeg. In mijn ogen is geluk deels maakbaar. Je moet het willen zien en er in kunnen geloven.

Hoe magisch ik ook kan denken, ik had nooit verwacht dat ik zoveel verjaardagsgeld zou gaan ontvangen. De teller staat inmiddels op €550,-, een fantastisch bedrag! Ik waardeer dit ontzettend en ben best wel overdonderd hierdoor. Nkosi’s Haven vindt het een geweldig gebaar en zijn momenteel druk bezig met het verzamelen van schoenmaten. Christine, mijn Oostenrijkse collega, heeft namens haar familie ook €300,- ingelegd. Dit betekent dat we flink wat schoenen kunnen inslaan en uitdelen. Het overige geld zal besteedt worden aan sokken, ondergoed en voetballen. Ik houd jullie op de hoogte. Nogmaals dank voor jullie support!

De afgelopen weken verliepen rustig. De kinderen gaan weer naar school, alles zit weer in het ritme. Voor ons als vrijwilligers ook. ’s Ochtends ‘homeschooling’ en een wandeling met Lerato, een moeder. Afwisselend doen we de Wendy’s tussendoor, het kleding-ruilsysteem. Inmiddels heb ik de computerlessen voor de moeders hervat, welke eerder door Anke was opgestart. De animo is klein, maar de dankbaarheid is groot. Het aanmaken van een e-mailadres en zelf een mail verstuur was onvoorstelbaar volgens een moeder. Voíla, magisch denken..het is mogelijk!

zo ziet ‘ons’ dorp er ongeveer uit
 

’s Middags geven we huiswerkbegeleiding. Het levert soms grappige situaties op. Zo zie ik mezelf in discussie gaan met een zevenjarig kind dat met grote ogen blijft beweren dat 13+2 17 is. Geduld is een schone zaak haha. De bibliotheek wordt op dit moment opgeknapt, dus hebben we een mobiele buiten bibliotheek gecreëerd. Lekker buiten in het gras spelletje spelen, boekje lezen of kleuren. Totdat het koud wordt. Dat betekent dat onze werkdag voorbij is. ’s Avonds kloppen er nog wel eens wat oudere meiden aan. Keuvelen we over jongens, school en de liefde enzo. Is best gezellig.

Op dit moment zit ik al een aantal uur in de bus onderweg naar het Krügerpark (lees: Als je denkt dat je niet hoeft te plassen, dan hoef je niet te plassen..omg, hoe lang moeten we nog??). Ik kom opvallende naamplaatsen tegen. Woestalleen rechtsaf. Ik kijk door het raam en zie alleen open velden. Zouden de woeste jongetjes van school hierheen gestuurd worden? Verderop zie ik Winnaarspoort linksaf. Zitten hier de oud topsporters lekker uit te rusten? Koeien met grote hoorns grazen in graanvelden, alsof ze al honderd jaar zijn. Verderop zie ik een groepje herte  wegspringen. Ik vraag mij af hoe het leven op het platteland eruit ziet. De wankelende huisjes, het land dat nog met de hand bewerkt wordt.

Ik leun met mijn hoofd tegen het raam. Het zonnetje laat mij knikkebollen, de muziek laat mij herinneringen ophalen. Ik blijf het maar herhalen, maar ik ben dankbaar voor de dingen die het leven mij gegeven heeft.

Dit werd als achtergrond gebruikt tijdens een optreden van de kids

Twee weken geleden kreeg ik een wake-upcall. Mijn visum is maar tot begin oktober verlengd, in plaats van eind november. Shit, ik ben hier nog maar net. Ik ben hier nog niet klaar, ik wil nog niet weg. Snikkend staar ik naar de sticker in mijn paspoort op de wc van het visumgebouw. Zoveel frustratie en zoveel geld heeft er in het visum gezeten, maar het lukt maar niet. Maar waar die wijze wijlen Nkosi Johnson overal opduikt bij Nkosi’s Haven, zo klopte hij ook bij mij aan: “Do all you can with what you have, in the time you have, in the place you are”. Eén van zijn veelzeggende quotes en hoe toepasbaar op mijn situatie. Dus dan doe ik dat maar. En zoals een moeder tegen mij zei: “Everything happens for a reason, eventhough it’s not visible yet. When it comes, you’ll recognize it”.

Yoga op de Mandela-day

Dat magisch denken blijft maar terug komen en ik ben het nog lang niet zat. Laat mijn mantra voor dit weekend duidelijk zijn: “Als je denkt dat je de Big Five ziet,  dan zie je de Big Five”.

Fijn weekend allemaal en tot de volgende keer! En nogmaals: Bedank voor jullie support!

Veel liefs,

Janny

Een dagje hiken in het park plus picknick

Dromen, aanstellen, donaties gevraagd, vakantie en de President enzo

Soms heb je van die nachten, dat de slaap niet wil komen. Als een storm waaien de gedachten alle kanten op, er is geen touw aan vast te knopen. Wanneer het lijkt alsof de storm gaat liggen, waarbij de woorden langzaam naar beneden dwarrelen, dient er zich wederom een windvlaag aan. Alles weer in de war, ik probeer geduldig te zijn. De slaap komt vanzelf, eerst moet de storm gaan liggen. In het donker grijp ik naar mijn telefoon. Misschien lukt het om de woorden te vangen. Ik stop ze in mijn telefoon en langzaamaan vormen er zich zinnen. De betekenis is niet helemaal helder, dat komt morgenochtend wel, of niet. De rust is wedergekeerd, er is enkel wat motregen maar dit ritme laat me in slaap vallen. Ik slaap door tot de volgende ochtend. Dit is wat ik teruglees op mijn telefoon:

Laten gaan

Ik ben groot, hij is klein.
Maar ik vind hem groot en ik voel mij klein.
Ik kijk om mij heen en ik kijk naar ons.
Zie ik een vergelijking? In de verte wel.
Wellicht komt het dichterbij.
Hoe lang moet ik zoeken? Hoe lang zoekt hij al?
Heeft hij de kracht gevonden en zo ja, hoe behoudt hij deze dan?
Wat kan ik van hem leren?
Zo blijven mijn ogen op hem gericht.
Hij draait zich om en loopt dapper weg.
Zijn handen vastbesloten weggestopt in zijn zakken.
Het is voor hem genoeg geweest. Hij geeft zich neer, hij gaat slapen.
Dromen over wat er op zijn pad zal komen. Ik sla hem nog één keer gade.
En ik droom een klein beetje met hem mee.

Bovenstaande stuk tekst is gebaseerd op onze kinderen, die ik dagelijks in hun schooluniform zie rondlopen met, voor sommige, een te grote rugtas op hun schouders. Soms stel ik me voor dat dit hun figuurlijke bagage is. Teveel al meegemaakt voor hun jonge leven, maar wel blijven lachen, spelen en dromen.

Mijn keuzes om meerdere keren te wisselen van werelddelen, maakt dat ik me elke keer weer bewust ben van het leven. Niets is vanzelfsprekend, behalve ademhalen. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuw voedsel, nieuw straatbeeld. Dit zorgt er (soms) voor dat mijn hoofd overuren maakt, om alles tot mij te nemen. Om mij thuis te laten voelen. Dit vat ongeveer samen hoe de afgelopen weken eruit hebben gezien. Plus dat ik meerdere keren overmand ben door emoties, veroorzaakt door ‘onze’ kinderen en moeders. Doorzettingsvermogen, gelach, zang, dans en krachtige woorden. Het maakte mij klein, het maakte mij dankbaar. Het maakte ook dat ik mijzelf af en toe een aansteller vond. Het bekende verhaal, mijmeren over wat je niet hebt in plaats van om te kijken naar wat je wel hebt. Na een schop onder mijn eigen kont en een kerkbezoek, heb ik weer rust in mijn hoofd. Ik geef de afstandsbediening weer uit handen en laat het allemaal gebeuren. Ik vertrouw erop dat het goed zal blijven gaan.

De afgelopen weken hebben de kinderen in hun vakantie keihard geoefend met dans, drum, zang en toneel in samenwerking met Arts Inside Out, artiesten uit Amerika en Zuid Afrika. Zij hebben zich belangeloos ingezet voor deze kinderen en hun moeders. Het resultaat was een krachtig energievol optreden in een echt theater. Moeders die normaal gesproken zwijgzaam hun dagtaken volbrengen, stonden daar een beetje powerful te zijn op het podium. Fantastisch om te zien. Ook de kinderen hebben zich van hun beste kant laten zien, wetende hoe hard ze hier negen dagen aan gewerkt hebben. Petje af, groot respect en vol trots. Daar was die traan weer. En die schop onder mijn kont. Janny, verman jezelf eens een beetje.

IMG_20160714_171102

Het moet bijzonder zijn om hier op Nkosi’s Haven op te groeien, hier te wonen. In de zeven weken dat ik hier ben, zijn er al drie cameraploegen geweest. Er zijn er verschillende bezoeken afgelegd, waarbij de kinderen ‘braaf” hun liedje en hun dansje doen. Glimlachen en dankbaar zijn voor de aandacht en de donaties die gedaan worden. Er constant aan herinnerd worden wat Nkosi Johnson voor hen heeft betekend destijds en nog steeds een grote rol speelt binnen deze organisatie. Het geconfronteerd worden met hun wees-zijn en/of hun ziekte. Maar op af en toe een diepe zucht na, zetten ze zich allemaal in. En met een glimlach, want dans en zang is ook een wezenlijk onderdeel van wie ze zijn.

Afgelopen woensdag hadden we toch wel een hoogtepunt: de afgevaardigde president van Zuid Afrika kwam langs in het kader van de Aidsconferentie die na zestien jaar weer in Durban gehouden wordt. De plek waar kleine Nkosi Johnson destijds een grote indruk heeft achtergelaten bij miljoenen mensen door aandacht te vragen voor AIDS-slachtoffers. Door AIDS een gezicht te geven, door te laten zien dat ook AIDS-slachtoffers mensen zijn. Kinderen zelfs.

Het werd een hele mediacircus met politie, ambulances, brandweermannen, bodyguards, cameraploegen en fotografen. Mobiele detectiepoorten controleerden of we toch niet stiekem het optreden wilden verstoren. Zowel twee ministers als de afgevaardigde president zelf hielden een inspirerende speech, maar ook twee van onze kinderen en twee van onze moeders. Natuurlijk werd het gebruikelijke dansje en liedje opgevoerd door de jongsten. Erg bijzonder om dit van dichtbij mee te maken, de hand te mogen schudden met de minister en om, simpel gezegd, hier een onderdeel van uit te mogen maken.

IMG_20160714_165533

Het bewijs is daar, want het 20:00u journaal liet het item van anderhalve minuut zien waar ik duidelijk in beeld kom. Het prototype blonde meisje/vrouw die omringd wordt door donkere kindjes. Tja, het prototype dat ik probeer te voorkomen door bewust hiervan geen foto’s van te plaatsen, wordt in twee seconden nationaal tentoongesteld. Desalniettemin ben ik blij met deze beelden, het ziet er toch wel schattig uit.

Screenshot_20160714-162622_1

Een ander hoogtepunt was mijn verjaardag natuurlijk. De avond vooraf hebben we een pyamafilmavondje gehouden met sommige tienermeiden en hebben we om twaalf uur geproost op mijn verjaardag. Op de dag zelf heb ik een heerlijke hike gemaakt in onze ‘achteruin’. Op vijf autominuten afstand ligt hier een natuurreservaat, prachtige natuur. De zebra die ik wilde spotten werden drie paarden en een ezel, maar het begin was er.
’s Avonds hebben we een hapje, drankje, filmpje en nog meer drankjes en een dansje gedaan. Johannesburg heeft leuke uitgaansgelegenheden in de aanbieding. Natuurlijk werd ik blij van alle felicitaties die ik heb mogen ontvangen. 32 jaar, komt u maar. Ik ben er klaar voor.

IMG_20160703_144420_1

Ondertussen hebben wij nog een korte vakantie in Durban gehouden, de één na grootste stad van Zuid Afrika aan de Indische Oceaan. Ons hostel lag aan zee, dit hadden we goed uitgekozen. Als toerist zijnde hebben we redelijk goed ons best gedaan: de rode dubbeldekker voor een citytour, een tempel bezocht (Durban heeft de grootste Indiase gemeenschap, voor de geschiedenisliefhebbers google op Ghandi), een dolfijnenshow gezien en haaien aanschouwd in een dolfinarium, aapjes en eendjes bewonderd in de Botanische Tuin en een cocktail gedronken tijdens de sunset in een chique hotel (een must-do volgens internet, wat gek was omdat de zon aan de andere kant van de stad onder ging). Het meest aangename was toch wel de warmere temperaturen en de zee. Ik kon weer een jurkje aan en mijn blote voeten voelden opnieuw het zand. Heerlijk.

IMG_20160714_170521

Over drie weken staat er een trip naar het Krugerpark gepland. Het leven van een vrijwilliger gaat toch best wel over rozen. Tot zover deze update. En wie nog steeds denkt dat hier allemaal engeltjes wonen. Nee hoor. Vanmiddag de bibliotheek eerder gesloten omdat de kinderen zich niet meer konden gedragen. Zoals gewone kinderen dus. Niks mis mee en ons weekend begon een kwartier eerder. Ook niet erg.

Donaties
Mocht je nog bedenken om mij een verjaardagscadeau te geven, dan kan dat natuurlijk. Ondanks dat er vele donaties gegeven worden aan Nkosi’s Haven, zijn er altijd tekorten. Een onderdeel van ons vrijwilligerswerk bestaat uit het runnen van de ‘Wendy’s’. Dit is een kledingruil-systeem, waar de bewoners hun kleren kunnen wisselen. Een prachtig systeem, maar helaas met een gebrek aan (goede) schoenen, matchende sokken en schoon ondergoed. Hoe mooi zou het zijn als ik dit tekort kan aanvullen met mijn verjaardagsgeld. Heel mooi denk ik. Kleding is niet duur hier, dus ik schat in dat ik veel voor weinig kan inkopen. Mocht je een klein bedrag over willen maken, dan kan dat op rekeningnr:

NL43 INGB 0007495406 t.a.v. J.S. Flier.

Alvast bij voorbaat dank, dit zal voor velen een mooi gebaar zijn. Tante Ria, bij deze alvast bedankt voor de eerste donatie, er komt een bedankkaartje aan!IMAG2024_1

Fijn weekend allen en tot de volgende keer!

Liefs Janny

‘Hi, how are you? I’m fine, thanks’

Wat vind ik het leuk om weer begroet te worden met een vriendelijke glimlach. Hoewel ik nog steeds struikel over alle moeilijke namen en bij lange na niet iedereen (her)ken, de vriendelijkheid staat voorop hier bij Nkosi’s Haven.

De eerste twee weken in Zuid Afrika zitten er bijna op. Ik loop nog wat dwalend en zoekend rond, zowel letterlijk als figuurlijk. Mijn gebrek aan richtingsgevoel helpt niet, zodat ik meer dan eens een kastdeur of een wcdeur open in plaats van de deur naar buiten. Maar het begin is er en het voelt goed.
Ik werd vrijdagochtend verwelkomd door Anke, mede-vrijwilliger en een moeder op de airport. Met het busje onderweg naar Nkosi’s Haven gingen we tegelijkertijd sommige kinderen ophalen van school. Mijn eerste kennismaking met zowel deze kinderen, alsook met de school waar we snel binnen een kijkje mochten nemen. Ik proefde mijn eerste kippenpoot (de letterlijke poot, dus de botten), snoof een beetje cultuur door een korte wandeling in de buurt (waarbij ik her en der mensen weggedoken in slaapzakken zag liggen/zitten die iets anders dan cultuur aan het snuiven waren) en probeerde ik alle indrukken tot mij te nemen.
Die indrukken tot mij nemen ging door tot half drie in de nacht. Bij Nkosi’s Haven werd ik aan tientallen mensen voorgesteld, kreeg ik mijn eerste lunch opgeschept, werd het maandelijkse verjaardagsfeest gevierd middels zang en dans en hielp ik mee met de ‘library’. De library is de plaats waar de kinderen, klinkt logisch natuurlijk, boeken kunnen lezen maar ook kunnen lenen. Daarnaast is er ruimte om (bord)spelletjes te spelen, te puzzelen, te kleuren en te tekenen.
Dezelfde avond nam Anke mij mee op stap in Johannesburg, waarbij ik kennismaakte met een aantal vrienden van haar. Al uberend (goedkopere alternatief voor een taxi) kwamen we in verschillende huizen en plaatsen terecht, waaronder een ‘houseparty’ en een club. Om half drie lag ik uitgeteld in bed. Gelukkig houdt Anke ook van uitslapen, dus voordat ik de volgende dag mijn bed uitstapte was het inmiddels al middag.
Het eerste weekend bestond uit praktische zaken regelen zoals de noodzakelijke boodschappen en een Zuid Afrikaanse simkaart (whatsapp nr is nog steeds de oude). Dit deden we in een grote shoppingmall, waar alles te vinden is wat je nodig hebt. Om hier te komen, loop je tussen de twintig en dertig minuten grotendeels langs de autoweg. Gebruikelijk hier, een bijkomende bewegingsfactor om met je boodschappen weer huiswaarts te lopen.
Op zondag heb ik kennisgemaakt met Arts on Main, een foodhall met geurende en kleurende wereldgerechten, in een wijk in Johannesburg. Met Afrikaanse achtergrondmuziek, diverse artgaleries en een redelijke tuin waar men gezellig samen kan zijn. Als afsluiter een lekkere cocktail gedronken.
Natuurlijk moet er ook gewerkt worden. De taken van de vrijwilliger bestaat voornamelijk uit het begeleiden en onderwijzen van de kinderen die overdag, om wat voor reden dan ook, niet naar school gaan. ’s Middags wordt er huiswerkbegeleiding gegeven, wordt de library geopend en wordt ‘de Wendy’s’ gerund, een kledingruil-systeem waar de bewoners hun kleren kunnen wisselen. Daarnaast kunnen wij inspringen, waar nodig is.
 Op dinsdagmiddag begeleiden wij een aantal kinderen naar de Occupational Therapy (O.T). Stiekem al mijn favoriete uitje, waarbij we eerst een uur lang een aantal kinderen van verschillende scholen halen en wij daarna ‘gedropt’ worden bij het ziekenhuis. Zo’n negen kinderen krijgen dan drie kwartier lang één op één therapie, gericht op hun motorische ontwikkeling.
’s Ochtends gaat mijn meeste aandacht naar een meisje van een jaar of vijf/zes (zelf zegt zij vier te zijn) die geen Engels spreekt, maar Zulu. Alhoewel, ze begroet je met ‘hello how are you I am fine thank you’, zonder een idee te hebben wat ze zegt. Dit heeft ze goed afgeluisterd van anderen. Missie: Engels leren en haar spelenderwijs kennis laten maken met het lezen, schrijven en tellen. Deze week is er nog een elfjarige jongen aangeschoven, waarbij het nog een beetje aftasten is op welk niveau hij zit.
 Vanwege privacy-overwegingen wordt er niet veel persoonlijke achtergrondinformatie verstrekt en worden wij niet op de hoogte gesteld van de fysieke gesteldheid van de kinderen. Sommige kinderen zijn geïnfecteerd met het HIV-virus, sommige kinderen niet.
 Het inschatten van de leeftijd wordt bemoeilijkt doordat veel kinderen klein zijn, waarbij vaak wel zichtbaar is dat ze ziek zijn (geweest). Ik spiek soms in de kleding om een inschatting te kunnen maken. Elfjarigen lopen in kleding van vijf/zesjarigen rond, maar we hebben ook een tienjarige rondlopen die je nauwelijks vier jaar zou geven. Zijn polsen zijn zo dun als twee vingers bij elkaar.
 Ik twijfel soms nog steeds of ik te maken heb met een meisje of een jongen, omdat ik dit niet perse uit de naam kan halen maar ook niet aan de vele korte kapsels die zij hier hebben of aan hun stem.
 Het staat voorop dat niemand zich hier ‘zielig’ gedraagt. Ze vertonen allemaal, op hun eigen manier, normaal gedrag. Er wordt dus volop gevoetbald, getreiterd, gelachen, geschommeld, geslijmd, gemopperd, geleerd en geknuffeld, zoals je gewend bent van kinderen.
Er wonen ongeveer 80 kinderen hier in Nkosi’s Haven en ongeveer 20 moeders die met HIV/AIDS geïnfecteerd zijn. Sommige kinderen kunnen met hun moeder in een cottage wonen, sommige kinderen wonen bij caregivers als hun moeder te ziek is om hen in de primaire en secundaire basisbehoeften te kunnen voorzien.
 De kinderen die hier geen moeder hebben, worden sowieso onder de hoede van de caregivers geplaatst. Op deze manier krijgen de kinderen structurele zorg en aandacht van een vast persoon en wordt er, voor zover mogelijk is hier, een gezinssituatie gecreëerd.
Het eten wordt hier gezamenlijk gedaan, waarbij elk ‘gezin’ samen plaatsneemt aan een eigen tafel. Zeg maar een soort van schoolreisje effect met zoveel kinderen en dit drie keer per dag, zeven dagen in de week en 52 weken per jaar door. Respect voor de keuken die elke dag weer drie maaltijden verzorgd en dit voor ons opschept.

Het eten is redelijk gevarieerd, met voldoende groente en afwisselend met rijst, ‘pap’ of aardappelpuree. Soms ook homemade patat of een kipburger op zelfgebakken brood(jes).

Ter afsluiting nog even kort over het event wat afgelopen zaterdag werd georganiseerd ter nagedachtenis van Nkosi Johnson, de grote inspiratiebron van Nkosi’s Haven, die op 1 juni 2001 overleed op twaalfjarige leeftijd ten gevolge van AIDS.

’s Ochtends hebben wij een memorial walk gelopen (langs wederom de autoweg, gelukkig ditmaal begeleid door politie en ambulances) en ’s middags werden er optredens door ‘onze’ kinderen verzorgd. Eerlijk is eerlijk, in een stad met 4,4 miljoen inwoners heb ik niet gelijk het ‘Afrika-gevoel’, maar wanneer de kinderen (en ook de moeders en care-givers) losgaan met dansen en zingen, dan krijg ik wel kippenvel.

Deze dag werd ik wederom geraakt door de kracht van Nkosi, omdat zijn droom nog steeds nageleefd wordt en ik getuige ben van het resultaat: een zaal vol dansen en zingende kinderen, die de zorg, aandacht en scholing ontvangen, wat mogelijk heel anders voor hen er uit had kunnen zien.

Voor nu voorlopig genoeg. Het gaat goed hier, ik heb het naar mijn zin. Ik ga mijn best doen om niet tien kilo aan te komen door het eten hier en ik ga mijn best doen om de kinderen, maar ook de moeders, de aandacht te geven die zij verdienen.

Alleen al in deze eerste twee weken ben ik dankbaar voor mijn eigen leven, die ik zelf vorm geef op de manier waarop ik dat wil. Niet op een manier die door een ziekte bepaald wordt en daardoor afhankelijk ben van anderen. Zoals het geval is bij sommige moeders die hier wonen en die nauwelijks een paar jaar ouder zijn dan ikzelf, waarbij kansen en mogelijkheden wel aan hen voorbij gaan.

Wij hebben trouwens een huiskat, Sharkie heet hij. Lekker belangrijk zul je denken. Dat niet, maar wel gezellig. Tot een volgende keer!

Liefs!

P.s: de winter in Zuid Afrika heb ik lichtelijk onderschat. Hoewel de zon overdag schijnt, zit ik ’s avonds met vijf lagen op de bank met een dekentje en een mok dampende thee. Brrrr…8 graden is koud zonder centrale verwarming.

2016-06-08 22:22 GMT+02:00 Janny Flier<flie0700@gmail.com>:

Tante Janny gaat op pareis

“I bless the rains down in Africaaaaaa…”, Toto schalt uit mijn autoradio. Ik rijd net weg  na een gezellige pinkstermaandag in Groningen met ex-collega Lya van Bonaire. Dit liedje komt de laatste tijd opvallend vaak voorbij. Onder andere toen ik vier maanden geleden in mijn jeepje stapte na mijn laatste duik in de Caribische zee, samen met Boogy.

1431628613144

Vier maanden geleden moest ik afscheid nemen van Bonaire, waar ik drie bijzondere en mooie jaren heb gehad. Het kleine eiland met zijn charme en tegelijkertijd met zijn moeilijkheden op sociaal- en economisch vlak.  Als reclasseringswerker heb ik de vele struggles van het eilandbestaan meegemaakt. De harde weg die veel eilandbewoners moeten belopen in combinatie met de vele beperkingen  dat een klein eiland met zich meebrengt. Ons streven was dan ook op deze beperkingen om te zetten naar mogelijkheden en hier hebben we hard voor gestreden. Gelukkig kan ik terugkijken naar een voorlopige happy end, want we hebben hier toch zeker vooruitgang in geboekt.

Op persoonlijk vlak heeft Bonaire mij veel mogelijkheden gegeven tot zelfontplooiing en heb ik er vele geluksmomentjes beleefd. De zon die altijd schijnt, de zeelucht (die een aanwezige kater laat verdwijnen), de zonsondergang, de vriendschappen die zijn opgebouwd, de tegenstellende natuur van ruigeIMAG0065_1_1 bergachtige landschappen en grote cactussen tot de idyllische strandjes met het prachtige mooie water en een nog fantastischer onderwaterwereld.

Drie weken geleden fietste ik samen met Liset door het platteland van Groningen. Liset was hier op vakantie vanuit Bonaire. Ik realiseerde mij toen pas dat ik alweer behoorlijk aangepast was aan de Nederlandse gebruiken. Zo geef ik mijn pinpas niet meer aan de caissière als ik wil ‘swipen’, maar steek ik mijn pas zelf in het pinapparaat. Zo vraag ik niet meer om ‘juice’, maar om (sinaas)appelsap. Ik begroet nog steeds zoveel mogelijk mensen op straat, maar ik word vaak niet teruggegroet of ik krijg een verbaasde blik toegeworpen. En ‘ayo’ en ‘masha danki’ is redelijk uit mijn vocabulaire verdwenen, want dat leverde nog vreemdere blikken op.

Over drie dagen staat er een nieuwe wereld op mij te wachten. Ik ben er nieuwsgierig naar, ik heb er zin in. Nieuwe natuur, nieuwe vriendschappen, nieuwe werkervaring, nieuwe indrukken en nieuwe ervaringen. Aan het begin van een, nu nog, blanco hoofdstuk in mijn leven. De regie is losgelaten en alle uiteenlopende mogelijkheden kunnen zich voordoen. Ik ga mijn best doen om er iets van te gaan maken. Ik zal mij laten sturen door de wind en zal de wereld om mij heen gaan bewonderen alsof ik een klein kind ben.  Mijn gezond verstand neem ik mee, so no worries about me.

ouw wees

De vele inspanningen die ik geleverd heb om voor een visum in aanmerking te komen, hebben helaas tot niks geleid. De eisen om hiervoor in aanmerking te komen werden strenger, wat meer tijd kostte om zaken te kunnen regelen. Uiteindelijk zijn mijn medische papieren die ik op Bonaire had geregeld, verlopen en wacht ik nog steeds op de bank die mijn papieren gestempeld terug hadden moeten sturen. Een tegenslag die ik wel even moest verwerken, maar ook onrust opleverde omdat mijn plannen  gewijzigd moesten worden.

Het plan is nu om zes maanden te gaan werken voor Nkosi’s Haven. In dit half jaar zal ik een plan bedenken om de landen om Zuid Afrika heen te kunnen gaan bezoeken. Dit door middel van ander(soortige) vrijwilligerswerk in ruil voor kost en inwoning. Maar dit gaat goed komen. Waar een wil is, is een weg!

IMG_20160524_094814 (1)

De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van goodbye, in plaats van hello. In deze vier maanden heb ik ontelbaar leuke dingen gedaan. Van musicals tot weekendjes weg, van fietsen tot kever-tours, van etentjes tot borrels, van verjaardagen tot bruiloften. Vier maanden is nét lang genoeg om het afscheid weer erg lastig te laten maken.

IMG_20160524_092855 IMG_20160524_093709

Dank jullie wel allemaal voor al deze leuke momenten, die hebben me goed gedaan. Het heeft geholpen om Nederland weer opnieuw te leren waarderen.  Het zal ook zeker bijdragen om terugkomen makkelijker te maken. Toch lonkt ‘het buitenland’ nog teveel. De wereld is voor mij een te grote speeltuin waar ik niet op uitgekeken raak.

Ik blijf  nog even spelen.  Of zoals mijn nichtje Tess zegt: “tante Janny gaat op Pareis” 🙂

Een hele fijne zomer toegewenst, ik ga de winter in!

img1462945964639

‘Vrijwilligers met liefdesverdriet wil ik hier niet’

Dit was de kop van het artikel dat ik las op oneworld in maart 2015. Het was mijn eerste kennismaking met Nkosi’s Haven, gelegen net buiten Johannesburg, Zuid Afrika. Duidelijke taal en daar houd ik van. Getriggerd door dit artikel heb ik informatie opgezocht over het tehuis Nkosi’s Haven. Het gehele artikel lees je hier terug.


Aanmelding
Mijn impulsiviteit zorgde ervoor dat Nkosi’s Haven dezelfde dag nog een sollicitatiebrief van mij ontving met een in het Engels vertaalde CV. Of het geheel impulsief is, durf ik niet te zeggen. Mijn ogen speurden namelijk al met enige regelmaat het internet af naar een geschikt project en dan met name gericht op (Zuid) Afrika. Degene die dit ook doet, weet dat er ontelbare mogelijkheden zijn om vrijwilligerswerk uit te voeren in elk deel van de wereld. Hier zit helaas vaak een (reis)organisatie tussen, die de hoofdprijs vraagt. Voluntourism wordt dit ook wel genoemd.

Dit keer kon ik rechtstreeks contact opnemen met Nkosi’s Haven en werd er slechts een minimale eigen bijdrage gevraagd. Daarin meegenomen geniet dit tehuis van grote bekendheid en maakt het een stabiele indruk. Het hulpaanbod is variërend en ze zijn breed georiënteerd. Zelfredzaamheid en educatie staan hoog in de vaandel en er wordt (psychosociale) hulp geboden, waar nodig is.

Indrukwekkende toespraak
Nkosi’s Haven maakt(e) op mij een diepe indruk, zij zetten zich in om de droom van Nkosi Johnson waar te maken. Nkosi Johnson werd geadopteerd door Gail Johnson en was besmet met het Aidsvirus. Was, want op twaalfjarige leeftijd is hij overleden ten gevolge van deze verschrikkelijke ziekte. Dit vond plaats in 2001, op dat moment was hij het langstlevende kind die met Aids/HIV ter wereld kwam. Een jaar eerder sprak hij 10.000 man toe op een Aidsconferentie in Durban (ZA), gekleed in een mooi pak. Eigenlijk sprak hij de gehele wereld toe, want zijn toespraak is de wereld overgegaan. Zijn woorden:

“Care for us and accept us – we are all human beings. We are normal. We have hands. We have feet. We can walk, we can talk, we have needs just like everyone else. Don’t be afraid of us – we are all the same.”

Nkosi heeft ervoor gezorgd dat kinderen met HIV/Aids makkelijker toegelaten werden op de basisschool en zijn grote droom was om kinderen bij hun zieke moeders op te laten groeien. Dit was voor hem namelijk niet mogelijk en heeft hem veel pijn en verdriet gedaan. Wat hij achter gelaten heeft, is groot:

”He’s given Aids a face and allowed people who are still afraid of being associated with Aids to grieve openly. Most importantly perhaps, his fight and his bravery have given hope to many, many people.”, aldus Gail Johnson, adoptiemoeder en oprichtster van Nkosi’s Haven.

Bevestiging
De vrijwilligerscoördinator reageerde enthousiast op mijn sollicitatie. Ik was van harte welkom, ook al zou dit pas in 2016 zijn. Er was nog even sprake dat mijn hond Boogy mee kon. Helaas is dit tegengehouden door de Zuid Afrikaanse autoriteiten, die honden nog steeds als potentieel gevaar beschouwen.

Open blik
Waarom deze blog? Ik ben een slechte (terug)mailer, veel mensen hebben interesse getoond in wat ik wil gaan doen (en ook waarom ik dit wil). Daarbij mis ik het schrijven, nu ik dit niet meer dagelijks hoef te doen voor mijn werk als reclasseringswerker. Kort samengevat: Door te schrijven, wat ik leuk vind, blijven geïnteresseerden op de hoogte van het reilen en zeilen. Iedereen tevreden (hoop ik).

Deze blog zal vormgegeven worden, zoals ook mijn tijd in Zuid Afrika vormgegeven zal gaan worden. Geen idee, dus daar valt nu niet zoveel over te zeggen. Let’s just do this.

Met een open blik ga ik een nieuwe wereld betreden. Voelen, proeven, ruiken, ervaren en voornamelijk ondernemen. Ontdekken en ervaren, genieten en verbazen. Ik heb er zin in.

Volgende keer meer over de voorbereidingen, waarbij ik o.a. niet met de billen maar met de borsten bloot moest. Alle mogelijke lichamelijke mankementen uitgesloten, alles om het vrijwilligersvisum voor Zuid Afrika in mijn bezit te kunnen krijgen.

Mijn voorlopige vertrekdatum is 26 mei 2016, maar het visum is nog steeds niet rond. Duimen en hopen is wat ik doe, waarbij er nog een aantal onzekere zaken zijn. Duim alsjeblieft met mij mee!

Meer info?
Voor meer informatie over Nkosi’s Haven, klik hier. Wil je de toespraak bekijken, die Nkosi Johnson voor 10.000 man hield? En een blik werpen op hoe Nkosi’s Village eruit ziet? Klik dan hier.

Tot een volgende keer met hopelijk het nieuws dat mijn visum in behandeling is genomen. Nu eerst naar buiten met de hond om vitamine D tot ons te nemen!

Liefs Janny